Το τελευταίο γράμμα μου...

''Ο έρωτας λενε, με έρωτα περνάει..

Ερωτες που θεωρείς παντοτινούς,

έρωτας που ορκιζόσουν οτι ποτέ δεν θα χαθούν

ουτε θα αλλιωθούν με τον καιρό,

ειναι δυνατόν να ξεχαστουν τόσο ευκολα;;

Πως γίνεται κάποιος που έπαιξε σημαντικό ρόλο

στη ζωή σου, καποιος που εκλαιγες με τις ώρες

κάποιος που ούτε θυμάσαι πόσες θυσίες εκανες για κείνον

πόσα ξενυχτια και τρέλες,

να ξεχαστεί τόσο γρηγορα, έτσι ξαφνικα,χωρίς λογια..

Ελεγα πως δεν θα μπορέσω ποτέ να ζήσω χωρια σου...

Και τώρα εγω είμαι αυτή που φέυγω μακρυά...

Δεν σε αγάπησα;

Κοροιδευα τον εαυτό μου τοσα χρόνια;

Μηπως δεν σε εχω ξεχάσει απλά ξεχάστηκες;

Μηπως όλα αυτα που τραβηξα μαζι σου τόσα χρονια με διωξαν μακρυα;

Μηπως μπόρα ειναι και θα περάσει;

Και γιατί δεν μου λείπεις;

Γιατι δεν νοιώθω τύψεις;;

Οι κραυγές μου τόσα χρόνια για λίγη αγάπη,

για λίγη παραπάνω σημασία,

για λίγο παραπάνω σεβασμό..

Οι κραυγές που ποτέ σου δεν ακουσες...

Τις άκουσε τωρα κάποιος άλλος..

Φταίω; φταίς;;

Δέν ξέρω..

Αντέξαμε πολλά.

Τα φέραμε απο δώ.. τα φέραμε απο κει..

Μα τίποτα..

Αλλαζες για λίγο.

Και μετα ξανά τα ίδια....

Λογια ψευτικα, υποσχέσεις που δεν κατάφερες να κρατησεις ..

Πάντα εγω στην γωνιά..

Η ευκολη λύση..

Σε στήριξα, μα έχω και εγω ανάγκη να με στηρίξουν.

Εχω ανάγκη να αγαπηθω..

Καιρος να αλλαξουν οι ρολοι..

Χαμένη πια δεν θα 'μαι.