Το τελευταίο γράμμα μου...

''Ο έρωτας λενε, με έρωτα περνάει..

Ερωτες που θεωρείς παντοτινούς,

έρωτας που ορκιζόσουν οτι ποτέ δεν θα χαθούν

ουτε θα αλλιωθούν με τον καιρό,

ειναι δυνατόν να ξεχαστουν τόσο ευκολα;;

Πως γίνεται κάποιος που έπαιξε σημαντικό ρόλο

στη ζωή σου, καποιος που εκλαιγες με τις ώρες

κάποιος που ούτε θυμάσαι πόσες θυσίες εκανες για κείνον

πόσα ξενυχτια και τρέλες,

να ξεχαστεί τόσο γρηγορα, έτσι ξαφνικα,χωρίς λογια..

Ελεγα πως δεν θα μπορέσω ποτέ να ζήσω χωρια σου...

Και τώρα εγω είμαι αυτή που φέυγω μακρυά...

Δεν σε αγάπησα;

Κοροιδευα τον εαυτό μου τοσα χρόνια;

Μηπως δεν σε εχω ξεχάσει απλά ξεχάστηκες;

Μηπως όλα αυτα που τραβηξα μαζι σου τόσα χρονια με διωξαν μακρυα;

Μηπως μπόρα ειναι και θα περάσει;

Και γιατί δεν μου λείπεις;

Γιατι δεν νοιώθω τύψεις;;

Οι κραυγές μου τόσα χρόνια για λίγη αγάπη,

για λίγη παραπάνω σημασία,

για λίγο παραπάνω σεβασμό..

Οι κραυγές που ποτέ σου δεν ακουσες...

Τις άκουσε τωρα κάποιος άλλος..

Φταίω; φταίς;;

Δέν ξέρω..

Αντέξαμε πολλά.

Τα φέραμε απο δώ.. τα φέραμε απο κει..

Μα τίποτα..

Αλλαζες για λίγο.

Και μετα ξανά τα ίδια....

Λογια ψευτικα, υποσχέσεις που δεν κατάφερες να κρατησεις ..

Πάντα εγω στην γωνιά..

Η ευκολη λύση..

Σε στήριξα, μα έχω και εγω ανάγκη να με στηρίξουν.

Εχω ανάγκη να αγαπηθω..

Καιρος να αλλαξουν οι ρολοι..

Χαμένη πια δεν θα 'μαι.

Τι ωρα ειναι;

χΩΡΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΙΣΩΣ
ΑΛΛΟΥ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΕΙΝΕΙΣ ΧΑΔΙΑ....

ΜΑ Ε Γ Ω ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΤΟ
ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ
ΣΕ ΞΥΠΝΑ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ...

Για σενα μωρο μου...
που με θυμασαι μονο
καθε αργα....

....

Της ζωής μου η παράσταση τελειώνει

θα υποκλιθώ πριν να κατέβει η αυλαία
και οι θεατές χειροκροτώντας στο μπαλκόνι
θα μου θυμίζουν ότι έπαιξα ωραία.

Το έργο κύλησε στα ίδια σκηνικά

ήταν πολλοί και διάφοροι οι πρωταγωνιστές

και ίσως κάποιοι απ' αυτούς δεν έπαιξαν σωστά
μα όλοι θα βαθμολογηθούν
μ'άριστα απ' τους κριτές.

Τραγούδια θέλω ν'ακουστούνε θλιβερά

να καταλάβουν όλοι ότι ήταν δράμα

(δεν ξεχωρίζει το κοίνο καμιά φορά το γέλιο από το κλάμα.)

..........

Στης γειτονιάς το καφενείο όπως καθόμουνα
και κοίταγα κατα το δρόμο έξω
σ' ένα κλαδί,
είδα πιασμένο ένα πουλί
σηκώθηκα να πάω να το ξεμπλέξω.


Και όσο του έλυνα το πόδι
αυτό με τσίμπαγε
ήταν ασήμαντος ο πόνος και δε μ' ένοιαζε...

μα αυτό που αργότερα σκεφτόμουν και με πείραξε
ήταν που μ'άνθρωπο αχάριστο μου έμοιαζε...

AAAAAAXXXXX

Πλατααααρεςς μουυυ........

Αντε πάλι...

Ποτε θα σοβαρευτώ επιτέλους;;

Μερικα ουισκάκια χτες βραδυ και ανοιξα πάλι την μπούκα μου..

Πω πω.. φωτια πηρε το πληκτρολογιο χτες βράδυ!!

Αντε ρε φρονιμιτη βγες πια μπάς και δω

καμία αλλαγή με εμενα που εχω μπλεξει!!

Ημαρτοοοον!! με βαρέθηκα πια!!

χεχε!!

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

H ωρα αργάμιση..

Δεν ξερω πως να αρχισω...

Σχεσεις...

Προσπαθεις οταν γνωρισεις καποιον ανθρωπο,

εγω τουλάχιστον, ........

ανεξάρτητα

με το πόσους κοιλιακούς εχει

να τον λατρεψεις για ολα τα αλλα!!

Την πανεμορφη τεραστια κοιλιτσα του,

τις ατζουμπαλες στιγμες του..

τον πολυπλοκο χαρακτηρα του..

τα καποια....(ψωνια) του...

αγαπας τον εγωισμο του..

τον τσαμπουκα του...

τα ναζια του..

τις ΑΠΙΣΤΙΕΣ ΤΟΥ

τα ψεμματα του..

σιγα σιγα..

μαθαινεις και αγαπάς ολα του.

κανεις δεν ειναι τελειος..

αγαπας, υπομαινεις, και εισαι εκει.

οταν εκεινος καταλαβει οτι

αυτο που πραγματικα ζηταει ειναι διπλα του..

Δεν τον δικαιολογεις αλλα εχεις συμβιβαστει.......

εισαι ενας ανθρωπος που πρεπει να μην μιλα...

Δεν εχεις αισθηματα.

Δεν πονας.

Δεν νοιωθεις.

Απλα εισαι εκει.

Εχεις συνηθισει να ακους...

να ακους τα βηματα του στο σκοταδι

και να φοβασαι καποια στιγμη αν τα βηματα ερχονται

κοντα σου η φευγουν...στα σκοτεινα.. στα σκοταδια..

Να φοβάσαι οτι ειναι διπλα σου..

αλλα δε ειναι........

Κολησε ο υπολογιστης....αντε τωρα να ξαναβρω τον τροπο μου..

Να εχεις την κοιλιτσα του οταν ξαπλωνεις τα βραδυα στο προσωπο σου...

Να νοιωθεις την ανασα του..

Να σου λεει οτι σε αγαπάει..

Να σου λεει οτι οταν ειναι σε απογνωση,

οτι ο πρωτος ανθρωπος που θα ερθει στο μυαλο σου

ειναι ο ανθρωπος που αγαπας και νοιωθεις πιο κοντα στην καρδια σου...

Και εσυ να εισαι εκει!!!! χωρις να ξερεις την σκεψη του..

Να εισαι εκει τα ξημερωματα οταν σε ζηταει μετα απο το ξενυχτι του...

Νγες στο μπαλκονι σου ενα φιλι να σου δωσω................................

Δεν ειμαι καλα θελω να σου μιλησω........

Και εσυ..........

Θελω να σε δω., -ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ

Θελω να σου μιλησω δεν νοιωθω καλα.. - ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ..

Εχω αναγκη να σε δω, να περασουμε λιγο χρονο μαζι...-ΝΑΙ..ΤΟ ΞΕΡΩ, ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΩ....

θελω να κανουμε ερωτα............................ΝΑΙ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΤΟ ΞΕΡΩ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΩ ΧΡΟΝΟ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΜΑΣ... ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΘΥΜΙΖΕΙΣ.............

Σε νοιαζομαι....σου ειπα...

ΕΓΩ ΔΕΝ ΣΕ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ ΜΟΝΟ....

ΣΕ ΑΓΑΠΩ... ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ..

Και δακρυσες...ενα βραδυ που ηρθες τα ξημερωματα και με ζητησες...

εκεινο το βραδυ που μου ειπες ... κοιμασαι;. θα βγεις να σου δωσω ενα φιλι;

Εκεινο τo βραδυ επαιζες αλλη μια παρασταση....

(EBIBA ΑΝΤΡΑΚΙ.... οπως συνηθιζες να σε λες...

αντρακι..

εβιβα λοιπον...βαζω αλλο ενα ποτο και το πινω, δεν κινδυνευω να με διαβασεις,

γιαυτο τα γραφω ολα σημερα, μονο τα blogofilarakiaμου θα με διαβασουν.

και ξερω οτι θα με καταλαβουν...

και να σου πω και κατι.........

οποιος δεν με καταλαβει δεν εχει ζησει την αγαπη...

σε εκεινον λοιπον..... ουυυυστ..

Πινω μια γουλια ουισκυ...

συνηδιτοποιω(ξερω το εγραψα λαθος) οτι...

οσο αγαπησα αυτον τον ανθρωπο δεν εχω αγαπησει αλλον στην ζωη μου.....

Οχι ρε....ξεκολατε, μην σκεφτεστε οτι ειναι ντροπη οτι λεω και οτι ξεφτιλιζομαι...

Αγαπησα ρε...

αγαπησα και το φωναζω, και ας μην επιασε..

Δεν μου φταιει αυτο...

Λοιπον καταλαβατε τι νοιωθω τελευταια..

Σχολιαστε...

Αλλα να γινει με συναισθημα.

Αλλιως δεν θελω κουβεντα..

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑν καταλαβατε κατι απο οσα εγραψα...

Να πω την αληθεια... ουτε εγω θυμαμαι τι εγραψα,,

Ενα ημερολογιο που απλα το γραφω, χωρις να σκεφτομαι οτι θα το διαβασουν .... πολλουι δενθα το ελεγα... αλλλα αρκετοι...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Σιωπή..

Η φωνή σου έγινε σιωπή μου
και μιά αγκαλιά απο τον ήλιο έταξες
μα μές τη νύχτα αφέθηκες και πέταξες
η σιωπή σου έγινε φωνή μου...


.

Το μεθυσμένο σου φιλί..

Ρέ αγάπη....
Αυτό το φιλάκι σήμερα εμένα με έκανε
και πέταξα...


Φιλί δίχως λόγο..

Φιλι δίχως όρια..

Φιλί με λόξυγκα..

Το λάτρεψα πίστεψέ με..
Αυτα τα ''δεν περιμένω τίποτα '' φιλάκια και
μέθυσα σήμερα για τα μάτια σου,

ειναι αυτά που με κάνουν και ταξιδέυω...

Ενα μεγάλο μεθυσμένο με λοξυγκα φιλι...

Αυτο αγαπώ..


Γιατί έμοιαζε με τα δικά μου καθημερινά φιλιά...

Το τωρα...

Εχω καιρο να σας γραψω...
και να πω την αληθεια.......
ειναι πολλες φορες που πιστευω οτι δεν
εχω τι να γραψω αλλα, ολο και καποια βλακειασ βγαζω στην επιφάνεια..


Ε λοιπόν τωρα ,
δεν εχω τιποτα..
Απλα ειμαι ευτυχισμενη, τουλαχιστον ετσι νομίζω....
Περνάω καλά.
ακομα στην αναζητηση δουλειας...
το παλ'ευω και το προσπαθώ..

τι αλλο..

αυτα για τωρα ..
αν το βρησκετε τοσο βαρετο οσο εγω να παρακαλάτε να μαλώσω σημερα,
ισως ετσι δείτε κατι πιο ενδιαφερων..



Τελικα ο ερωτας σε κοιμηζει....

Τελικά ρε φιλαράκια...

Η εγω είμαι διχασμένη προσωπικότητα η η ζωή μου μου παίζει παιχνίδια...

Μια πάνω..μια κάτω..

Γιο γιό με εχει κάνει η ρουφιάνα.

Της πουτάνας το κάγκελο γίνεται γύρω μας ,

και ας θυμώσει τα χαλιναρακια η φίλη μου, που βρίζω και πάλι..

Μα αυτη εινα η αλήθεια ρε παιδιά..

Παιζει μαζί μας η ρουφιάνα.......

Για την μοίρα λέω..

Μια μας τα δίνει απλόχερα και

- ξάφνου-

μας τα παίρνει όλα.

Δέν μπορώ ρε γαμώτο..

Νοιώθω οτι ολες μου οι δυνάμεις έχουν εξαντληθεί.

Να προσπαθείς καθημερινά για τι;;;;;;;

Για μια καλητερη ζωή;;

Για μια αγάπη;...

Για έν α αυριο;;

Δέν μπορώ άλλο ρε παιδιά.

Εγω δεν μπορω αλλο..

Νομίζω οτι παραιτουμε.

ΣΤΟ ΔΙΆΟΛΟ ΠΙΑ.

Πειράζει που θα βάλω σκυλάδικο τραγούδι και όχι ένα απο αυτα που λέει το σαβουαρ βιβρ του blogοκοσμου;;;

ναι;; πειράζει;;

ε...σκασιλα μου...

ακούστε το.

και αν μου πειτε οτι ποτέ δεν το έχετε νοιώσει............ τότε, το βγάζω.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Αγγελέ μου..

Κάτω απο εκείνο το λίγο φώς του κεριού που τρεμόπαιζε,
κρυμένοι απο τούς ανθρώπους,
μακριά απο τα σαρκοβόρα μάτια τους,
μακριά απο τους ψέυτικους επιδέξιους φίλους,
που πίσω σου γελάνε με τον πόνο σου...
με ένα ποτό στο χέρι,
πιστέυοντας οτι αυτό θα μπορέσει να κάνει το μυαλό να δουλέψει
και να βρεί μια λύση,μια λύση,που όλη μερα δεν κατάφερε να βρεί..
Ψάχνωντας την ηρεμία..την Ιθάκη του μυαλου.

Μπορούσα να διακρίνω την απόγνωση και την απελπισία...
Στα μάτια εκείνα που πρίν κάποια λεπτά φλώγες πάθους
πετάγονταν απο μέσα τους..
Στα μάτια εκείνα τωρα μιλούσαν χωρίς να ακουστουν..
Στα μάτια εκείνα τώρα κλαίγανε χωρίς δάκρυα..

Τα χείλη εκείνα που πρίν έδειναν την γλύκα τους
με φιλιά που έκαιγαν..
τα χείλη αυτά τώρα εκληπαρούσαν να ακουστούν..
Τρεμοπαίζαν στην προσπάθεια τους να γλυκάνουν λίγο την φωνή εκείνη
που έβγαινε με το ζόρι,σάν κραυγή..
σαν κλάμα απο νυχτοπουλι.

Απέναντι σου, νοιώθοντας ανίκανη να κάνω κάτι..
Με σφιγμένη την καρδιά.
Νοιώθοντας την παρουσία της Μοίρας στην διπλανή καρεκλα
να χαμογελάει χωρίς κανένα αίσθημα συμπόνιας
για όλα αυτά που φορτώνει τις ψυχές των ανθρώπων με φορτία
πολύ πιο βαριά απο οσο μπορούν να αντέξουν.
Και αυτή χαμογελάει..
σηκώνοντας το φρυδι και και στραβώνοντας τα χείλη
πέρνοντας μια γκριμάτσα κοροιδευτικη..

κοροιδέυοντας και προσφεροντας χαρτομάντηλα
ποτισμένα απο χυμό τσουκνίδας.

Σκληρή και άπονη.
Παγωμένη δίχως αισθήματα.

Και εγω απέναντι σου χωρίς οπλα, μην μπορωντας να σε βοηθήσω.

Μόνο να είμαι εκεί εκείνη την ώρα μπορώ,
να είμαι δίπλα σου και να σου κρατώ το χέρι..

Αγγελέ μου..
Οπως και άν σε λένε..
Πατέρα αν σε λένε..
Αγγελο των Χριστουγέννων..
Θεος..

Οπως και αν σε λένε..
Βοήθα με άλλη μια φορά, οπως πάντα έκανες όταν σε χρειαζόμουν..
Βοήθαμε να μπορέσω να βοηθήσω..
Να μπορέσω να απαλύνω απο τον πόνο αυτην την ψυχή..
Την γλυκιά αυτη ψυχή.Το ξέρεις οτι είναι..

Δώσμου όπλα να μπορέσω να πολεμίσω δίπλα της.
Δώσμου δύναμη να παλέψω οταν χάσω το σπαθί μου.
Δώσμου κι αλλη αγάπη γιατι θα την χρειαστώ.

Αγγελέ μου, βοήθα με..

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Μάτια μου..

Στην αγκαλιά σου να λίωνω ..

Και ας γίνει οτι θέλει γύρω μου..

Συγχώρεσε με...

Δεν ξέρω τι μου συμβάινει..

Ι σως η τόση αγάπη με τρομάζει..

Ειμαστε μονοι μα και 1000 δαίμονες μαζί μας..

Βοήθαμε να τους διώξω ματια μου..

Βοήθαμε να νοιώσω..

Βοήθαμε να σε αγαπήσω..

Βοήθαμε να ξαναβρω το θάρρος να τολμήσω..

Να τολμησω να αγαπησω..

Να τολμήσω ξανά να αφεθώ..

Να πιστέψω όσα τα μάτια σου μου λένε...

Να μπορέσω να γίνω ένα μαζί σου ομορφιά μου...

Βοήθα με..

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Η τελευταια παρασταση

Μια παρέλαση μπροστά μου η ζωή μου ολοκληρη...
Η μπάντα παίζει πένθιμα τραγούδια
και οι ''επισιμοι'' γύρω να κοιτούν με δήθεν
μελαγχολικο βλέμμα..

Σε άμαξες.. που τις σέρνουν άσπρα και μάυρα άλογα..
Ασπρα για τις χαρές και μάυρα για τις λύπες.


Πρώτα περνουν τα παιδικά μου χρόνια
πολύχρωμμα και γεμάτα ανεμελιά και ζωντάνια,
γεμάτα αφέλεια και χαρά..
γιατι δέν ξέρουν τι θα ακολουθήσει..
και αυτο ειναι που τα κάνει μοναδικά..

Συνεχίζουν οι παιδικοί έρωτες...
Τα ραντευουδάκια στα κρυφά με το καρδιοχτύπι
που σου αναστατωνει το στομαχι στην αυλη του σχολείου...
Χερι χέρι...

Ακολουθουν οι πόθοι οι ανεκπλήρωτοι..
Ντυμένοι στα μάυρα..
Με βηματισμο σιγανό...

Μετά πέρασαν κάποια κορίτσια
με μικρά φορεματάκια
τα μαλλια τους μπουκλες στολισμένα με στρας,
έντονο μακιγιάζ, γεμάτες όρεξη και ενέργεια..
ηταν τα νιατα μου που επιπολαια έζησα με την τρέλα
που τα συντροφευει.. τα χαμένα...

Τωρα η μπαντα αλλαξε ρυθμό..
πιο ερωτικό..πιο λυπημένο.

Συνεχίζουν οι αναμνήσεις μου, πάνω σε άμαξες στολισμένες με ροδα
με οδηγους, τους αντρες που αγάπησα..
Σε πολλές απο τις άμαξες οι ρόδες ήταν σπασμένες..
Τα ρόδα μαραμένα.
Ποσο λυπηρό να το βλέπεις ο ίδιος..



Η μουσικη σταματά/ Ξαφνικά και απότομα.
Ασχημες μορφές, φριχτές και μαυροντυμένες,
συνεχιζαν την παρέλαση της ζωής μου...
Εμεινα να κοιτάζω...τι ηταν;

Χα.. τις αναγνώρισα με ευκολια οταν πέρασαν απο μπροστά μου...
Ηταν οι μέρες μου.... οι άσκοπα χαμένες και γεμάτες απογνωση..
Τι κρίμα. δεν τις ηθελα εδώ σήμερα...
Δεν ήθελα να τις θυμάμαι.
Κρίμα που τις έντυσα έτσι...

Τι κρίμα αυτές να τελειώσουν την παρέλασή μου,
άλλο τέλος περίμενα..
πιο χαρούμενο και πιό ένδοξο.

Τι κρίμα να τελειώνουμε με αυτόν τον τροπο
οι ανθρωποι την παρέλαση μας....

Τυχερός εκείνος που μπορεί να τα αλλάξει ολα.. ...

Γύρω μου πρόσωπα γνωστά...
Σε αλλους θαμπώνει στο προσωπό τους
η αγάπη και η συμπόνια.
Σε άλλους ένα βλέμμα παγωμένο μονο βλέπεις..
''Υποχρέωση είχα να πάω σε αυτήν την γιορτη''.

Ξαφνικά γύρω μου το δωμάτιο μου..
Τόπος οικειος..
Τοπος δικός μου..
Πρόσωπα θλιμμένα γύρω μου.

Σας παρακαλώ, αφήστε με μονη.
Τις τελευταιες μου στιγμες θέλω
μόνη μου να τις ζήσω.

Οπως θέλω εγω..


please...οχι σχολια σε αυτο...
δεν σημαινει τιποτα
απλα το εβαλα..
δεν θα πεθανω μην φοβαστε..

Αν μπορούσα..

Ά ν μπορούσα να βλέπω ξοπίσω μου
θα διέκρινα τα σουβλερά δόντια
που παραμονεύουν να με ματώσουν
καθώς ξεπροβάλλουν από σφιχτά, ψεύτικα χαμόγελα

Άν μπορούσα να βλέπω ξοπίσω μου
θα ήμουν μάρτυρας της μεταμόρφωσης
των «αγγελικών» μορφών
σε αρπακτικά όρνεα πάντα έτοιμα να επιτεθούν
την στιγμή που γυρίζω την πλάτη,
τραβώντας τον δρόμο μου.


Ά ν μπορούσα να βλέπω ξοπίσω μου
θα' ξερα ότι τα μάτια που κλαίνε
-δήθεν για εμένα­
δεν αναβλύζουν δάκρυα, αλλά δηλητήριο
έτοιμο να μου προσφέρουν απλόχερα,
κι εγώ νομίζωντας ότι τα απαλύνω
δέχομαι ανυποψίαστη το θανατηφόρο κέρασμα
μαγεμένη από την γλυκιά του γεύση
μα τόσο ψεύτικη,
όσο και τα μάτια που μου το πρόσφεραν..


Ά ν μπορούσα να βλέπω ξοπίσω μου
θα καταλάβαινα πόσο μόνη είμαι..

γιατί δεν υπάρχει τίποτα αληθινό
φίλος ή σύντροφος για να σταθεί δίπλα μου..



Κούφια τα σώματα και οι ψυχές κενές.


και η ζωή μου...


μια μοναχική πορεία
με κοινό τέλος για όλους.

(και αυτό το τέλος είναι μόνο
που με συνδέει με τους ανθρώπους).

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Η αλήθεια...

Η αλήθεια...

Ολοι πολλές φορές εχουμε βρεθεί σε μια φάση της ζωής μας

που την αναζητούμε απεγνωσμένα την αλήθεια, λες και θα

βρούμε την λήτρωση και την ηρεμία..

Η αλήθεια είναι οτι πολλές φορές η Αλήθεια ειναι τόσο άσχημη

τόσο σιχαμένη και αποκρουστική, βρωμερή και αηδιαστικη, πονάει

και σε κάνει να υποφέρεις.....

που ίσως να παρακαλούσαμε

να μην την είχαμε γνωρίσει ποτέ..

Η αναζήτηση ης αλήθειας

ίσως κάποιες φορές μας κάνει να προτιμούμε να

πιστέουμε στο Ψέμα..

Αλήθεια η Ψέμα λοιπόν;

Τι κάνεις ........ ;;

έλα που με τρώει να την μάθω...

Γουστάρετε;;

Να πλακωθουμε στα κρασάκια;;

Ετσι,για να γουστάρουμε..

Εγω πάντως έβαλα ενα ποτηράκι..

Πρέπει να πάρω αποφάσεις.

Και με λίγο κρασί εχω πιο πολύ θάρρος..

Με ακους;

Ηταν μια φορά,και πριν λιγο καιρό
μια κοπέλα..
Αμυαλη την λέγαν μερικοι..
Επιπόλαια την ονομάζαν άλλοι..
Ονειροπόλα θα την έλεγα εγω...

Ηταν πάντα με το χαμόγελο κολλημένο στα χείλη
ίσως για να κρύψει την θλίψη και την μοναξιά της
απο τους άλλους..
Κι ας την πλήγωναν πάντα μετά συγχωρούσε..
Κι ας την πατούσαν εκείνη συνέχιζε..
Ισως κατι η κάποιος εκει πάνω την προστάτευε
και της έδινε την δύναμη να αντιμετωπίζει οτι ερχόταν..

Φοβόταν να αφήσει την καρδια της να αισθανθεί..
Και αν το έκανε, προσπαθουσε να μην το δείξει..
Δέν ήταν λίγες οι φορές που την ανακαλύπταν,
και άλλοτε ήταν σε καλό της αλλα και σε κακό της.

Πίστευε οτι είχε νοιώσει την αγάπη,
και οτι μπορουσε να πεί οτι είχε δώσει..

Δέν ξέρω τι έγινε αυτη η κοπέλα...
Εδω και λίγο καιρό χάθηκε!

Εμφανίστηκες στην ζωη μου και την ταρακούνησες!!
Ξέχασα τα πρέπει και τα θέλω των αλλων,
που πάντα με επιρέαζαν..

Οτι και να είσαι δέν με νοιάζει!!
Και αν το χάραμα χαθείς θα μπορώ να πώ οτι εζησα
κατι δυνατό που με κυριευσε,
χωρίς αναστολες,
χωρις πρεπει και θέλω,
χωρίς ντροπές,
χωρίς ηθικούς φραγμους..

Με τρομάζει το παραδέχομαι, μα με προκαλεί
να το ζήσω, με τόση δύναμη, χωρίς λογική..
Νοιώθω τόσο ζωντανή!

Μιλάμε με τις ώρες!
Οταν νοιώσω οτι ξεχάστηκες,
να σου μπροστα μου και μου χαμογελας,
μου πιάνεις το χέρι και με γυρνάς σβούρες!!

Είμαι εδώ!!Δέν σε ξέχασα!!

Νοιώθω σαν μαθητούδι..
Το σκίρτιμα τούτο πολυ το γουστάρω...

Η κάθε στιγμή νοιώθω οτι ειναι.. μοναδική..
Εχεις την ίδια καρδιά με μένα..
Το ελπίζω..
Ελπίζω να καταφέρω να δώσω
όλη αυτήν την αγάπη που εχω μέσα μου τόσα χρόνια..

Σε σένα...

Με την εμπειρία των χρόνων, μπορώ να πω οτι
μπορώ να σε αγαπήσω..
Χωρίς επιπολαιότητες, νάζια, και ψευτικα καμώματα...

Σαν χέιμαρος η λαχτάρα μου καθημερινά να σε δώ έστω
5 λεπτά..

''βγες στο μπαλκονακι σου να σε δώ δυο λεπτά πριν πάω να κοιμηθώ..''

θυμάσαι;

ενα απλο, ''θέλω να σε φιλήσω..'' μας βγάζει στους δρόμους και τους δυό
ανα πάσα στιγμη..

πρωι,

μεσημερι,

χαράματα...

''Αρκεί να σε γευτω..ερχομαι..''

Σε καλό μας να βγεί..

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Κατεβάστε με!!!

Ειναι ωραια εδω πάνω στα σύννεφα!!
Καθαρός αερας, γαμώ!!!
Ελπίζω να μην πέσω σύντομα

και να πέσω και στα μαλακά οταν γίνει!!


Χέχέ!!

Χτές αλήτεψα πάλι!!

Στους ήχους των 80's

με παρέα τρελή και ποιος με μάζευε πάλι!!

Τον αμάζευτο εχω τελευταια!!

Αν και κάποιος φίλος μου μου φωνάζει που ανεβάζω φωτογραφίες

θα σας δειξω ενα δείγμα!!


Το πολυ πολυ να με δω καμια μερα με κανένα ''πουλι'' στο χέρι

η στο σωμα καπιου μονδέλαρου!!

Δέν βαριέσαι!!!




Πετάω και το φωνάζω!!

Με το Μαριω!!

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Ερωτας..

Τι ειναι ο Ερωτας τελικά;;

Εκτός απο τέκνο του Αρη και της Αφροδίτης..

Έρωτας...

Κατάσταση τρέλας, ηδονής, υπερβολής,πόνου, ζήλειας, χαράς,έκστασης;;

Η Ερωτας...

Πεταλουδες κοκκινες, κιτρινες ,μωβ,λιλα, πολυχρωμμες,

να τις βλέπεις αλλά και να τις νοιώθεις στο στο στομάχι;;

ηκαρδια να σπαρταράει σαν να ειναι έτοιμη λες να φύγει

απο την θέση της,και γύρω ολα ομορφα και αγγελικά;

Ερωτας και Αγάπη..

δύο πιτσιρίκια στην αμμουδιά να χτίζουν πύργους,και να παιζουν αμέριμνα..(;)

Η

ο Ερωτας και η Αγάπη ειναι το ίδιο;;

Τρέφει το ένα το αλλο....... (;)

Ερωτας... αλκοολικός;;

κάποιες φορές παλι αυτός ο πανούργος μικρός σε κάνει

να νοιώθεις ζαλισμένος,

λές και έχεις πλακωθεί και πιεί καράφες κρασιόυ,

ενώ εσυ δεν το έχεις βάλει κάν στο στόμα σου..

Ερωτας ρουφιάνος; .....

πείτε μου οτι δεν το έχετε πάθει;

Ερωτέυεσαι και θές να το φωνάξεις,

να το πείς σε όλους, και να θές να κρυφτείς

είναι σαν να βγαίνει αυτός και να το διατυμπανίζει για σένα..

Ερωτας φοβιτσιάρης...

που κρύβεσαι με την ανάσα κομμένη και ενα δειλό χαμόγελο στα μάτια,

να του ψιθυρίζεις,

και φοβάσαι να το φωνάξεις μηπως και κάποιος

σε ματιάσει που επιτέλους τον βρήκες

και καταφέρει να σου τον αρπάξει

και να στον στερίσει...

Ερωτας στεριμένος...

που θέλεις να τον έχεις αλλά δεν μπορείς...

για πολλούς λογους..

φοβούμενος τα πρεπει τον αλλων και τα θέλω τα δικά σου...

Ερωτας παράφορος γεμάτος διονυσιακό πάθος..

Που ερχεται και μας ταρακουνά σε συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας

τις πιο πολλες φορές ..

Τοτε που νοιωθουμε οτι χρειαζόμαστε καινούργια φτερά

για να πετάξουμε..

Διακινδυνέυεις,

ρισκάρεις,

τολμάς..

και ξυπνάει μέσα μας

εναν εαυτό που ούτε οι ίδιοι ξέραμε οτι κρύβαμε...

Σαγινευτικός και αγριος...

Συνήθως αδιέξοδος,

μιας και η ένταση του ξεθωρίαζει τις πιο πολλές φορές

σαν παλιά φωτογραφία..

Συνήθως οι δυνατοί ερωτες κρατάνε λίγο...

Μπερδεμα...

Που άρχισα..

που κατέληξα,...

δεν βαριέσαι...

σκέψεις ειν τουτες...