Σε σενα μιλάω..

Εχεις τρυπώσει μέσα στην καρδιά μου

χωρίς να ρωτήσεις, χωρίς να το παρω χαμπάρι..

Οχι, δεν με πονάς..

ουτε ποτέ μου ζητάς ..

Και αυτό σε κάνει ξεχωριστό..

Μόνο μου δίνεις..



Σε σένα μιλάω..

Ναι σε σένα που με εχεις παρασύρει

σε άλλους κόσμους ..
Σε έσενα που με εχεις στοιχιώσει...

Λέω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα...


Αφήνω πίσω μου αυτούς που με πληγώνουν και με τρομάζουν

Διαλέγω να ακολουθήσω έσενα που μου χαρίζεις το χαμόγελο..

Χωρίς λόγια ,

υποσχέσεις ,

σε κατατοπια αγνωστα ,

παρέα μονο με τις αισθήσεις..



Χωρίς ερωτήσεις..

Χωρίς απαντήσεις..



Κράτησε την ουσία μόνο,

και ξέχνα ολα τα άλλα..



Μας πάτησαν πολλές φορές,
μας τσαλάκωσαν ,
και μας πληγωσαν αλλες τόσες..

Διώξε οτι σε πονάει και σε κρατάει χαμηλά
Πιασε μου το χέρι και ας περπατήσουμε μαζί
σε δρόμους που ονειρευτήκαμε παλιότερα.
Χερι χέρι.. δυο φίλοι καλοί..

Ντύσου απλά , μην βάλεις κατι καλό
η προσκληση είναι για την παραλία..
Μια φωτιά ενα μπουκάλι κρασί,
λίγη μουσική...

Ανοιξέ μου την καρδιά σου,

ασε με να σε γνωρίσω..

Κλάψε μπροστά μου..

και άσε με να σε παρηγορήσω..

Κανείς καλύτερος απο εσένα..

απο μας.

Ας μιλήσουμε με αλήθειες...
Χωρίς φόβο..
Με αξίες...
Χωρις ψέυτικη ηθική..
Με ανθρωπιά..
Χωρις τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Μόνο με τα δικά μας..

Aμε να φιλήσω τα χείλη σου

οχι για να τα γευτώ ,

μα για να πάρω την πικρία,

να στα γλυκάνω..

Ασε με απόψε καλέ μου

να πλέξω το φεγγάρι στα μαλλια σου..

Φαρο να κάνω την ματιά σου,

τον δρόμο μου μην χάσω...

Να σμίξουμε τα πελαγα

σε ενα με τα δάκρυα

για να σε φτάσω....

Γινε απόψε ο αερας στα πανιά ..

γινε μια φωτιά ..

μικρό λιμάνι

για να μπορέσουμε να βγούμε...

Το καλοσώρισμα και μια σφιχτή αγκαλια γινε...

και ονειρα οπως το γλυκό κρασι για να κεραστουμε...

Προσταξε αποψε τους ανέμους

..να σωπάσουνε..

Δωσε ρυθμο στα κυμματα

..να ψιθυριζουν το ονομα σου...

Ασε τις ωρες και τα λεπτά

..να περάσουν σαν καράβια..

Ποσους χειμώνες και πόσα καλοκαίρια εχουμε χάσει..

Τοσα χρόνια πνιγμένοι στο σκοτάδι...

Ας μουδιάσουμε.....

Ας ξεχάσουμε..

Εχω τόσα να σου πω...

Ασε με να στα τραγουδίσω παρέα με την κιθάρα μου..

Τα ονειρά μου σαν τραγουδι θα σου πω...

Νοιωσε με..

Ασε τα παλιά..

Εχουν περασει οι εποχες

που μας γεμιζαν ενοχές..

Αργείς;
Πιασε μου το χέρι ..

..πάμε..

Def Child - Stwn M...

Αγγελέ μου..

Κάτω απο εκείνο το λίγο φώς του κεριού που τρεμόπαιζε,
κρυμένοι απο τούς ανθρώπους,
μακριά απο τα σαρκοβόρα μάτια τους,
μακριά απο τους ψέυτικους επιδέξιους φίλους,
που πίσω σου γελάνε με τον πόνο σου...
με ένα ποτό στο χέρι,
πιστέυοντας οτι αυτό θα μπορέσει να κάνει το μυαλό να δουλέψει
και να βρεί μια λύση,μια λύση,που όλη μερα δεν κατάφερε να βρεί..
Ψάχνωντας την ηρεμία..την Ιθάκη του μυαλου.

Μπορούσα να διακρίνω την απόγνωση και την απελπισία...
Στα μάτια εκείνα που πρίν κάποια λεπτά φλώγες πάθους
πετάγονταν απο μέσα τους..
Στα μάτια εκείνα τωρα μιλούσαν χωρίς να ακουστουν..
Στα μάτια εκείνα τώρα κλαίγανε χωρίς δάκρυα..

Τα χείλη εκείνα που πρίν έδειναν την γλύκα τους
με φιλιά που έκαιγαν..
τα χείλη αυτά τώρα εκληπαρούσαν να ακουστούν..
Τρεμοπαίζαν στην προσπάθεια τους να γλυκάνουν λίγο την φωνή εκείνη
που έβγαινε με το ζόρι,σάν κραυγή..
σαν κλάμα απο νυχτοπουλι.

Απέναντι σου, νοιώθοντας ανίκανη να κάνω κάτι..
Με σφιγμένη την καρδιά.
Νοιώθοντας την παρουσία της Μοίρας στην διπλανή καρεκλα
να χαμογελάει χωρίς κανένα αίσθημα συμπόνιας
για όλα αυτά που φορτώνει τις ψυχές των ανθρώπων με φορτία
πολύ πιο βαριά απο οσο μπορούν να αντέξουν.
Και αυτή χαμογελάει..
σηκώνοντας το φρυδι και και στραβώνοντας τα χείλη
πέρνοντας μια γκριμάτσα κοροιδευτικη..

κοροιδέυοντας και προσφεροντας χαρτομάντηλα
ποτισμένα απο χυμό τσουκνίδας.

Σκληρή και άπονη.
Παγωμένη δίχως αισθήματα.

Και εγω απέναντι σου χωρίς οπλα, μην μπορωντας να σε βοηθήσω.

Μόνο να είμαι εκεί εκείνη την ώρα μπορώ,
να είμαι δίπλα σου και να σου κρατώ το χέρι..

Αγγελέ μου..
Οπως και άν σε λένε..
Πατέρα αν σε λένε..
Αγγελο των Χριστουγέννων..
Θεος..

Οπως και αν σε λένε..
Βοήθα με άλλη μια φορά, οπως πάντα έκανες όταν σε χρειαζόμουν..
Βοήθαμε να μπορέσω να βοηθήσω..
Να μπορέσω να απαλύνω απο τον πόνο αυτην την ψυχή..
Την γλυκιά αυτη ψυχή.Το ξέρεις οτι είναι..

Δώσμου όπλα να μπορέσω να πολεμίσω δίπλα της.
Δώσμου δύναμη να παλέψω οταν χάσω το σπαθί μου.
Δώσμου κι αλλη αγάπη γιατι θα την χρειαστώ.

Αγγελέ μου, βοήθα με..

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Η αλήθεια...

Η αλήθεια...

Ολοι πολλές φορές εχουμε βρεθεί σε μια φάση της ζωής μας

που την αναζητούμε απεγνωσμένα την αλήθεια, λες και θα

βρούμε την λήτρωση και την ηρεμία..

Η αλήθεια είναι οτι πολλές φορές η Αλήθεια ειναι τόσο άσχημη

τόσο σιχαμένη και αποκρουστική, βρωμερή και αηδιαστικη, πονάει

και σε κάνει να υποφέρεις.....

που ίσως να παρακαλούσαμε

να μην την είχαμε γνωρίσει ποτέ..

Η αναζήτηση ης αλήθειας

ίσως κάποιες φορές μας κάνει να προτιμούμε να

πιστέουμε στο Ψέμα..

Αλήθεια η Ψέμα λοιπόν;

Τι κάνεις ........ ;;

έλα που με τρώει να την μάθω...

Φιλία..

Πολλές φορές εκει που πιστέυεις οτι εχεις πια αγκαλια

τα δυο μεγάλα Π της ζωης και νομίζεις οτι τα πράγματα

δέν μπορεί να γίνουν χειρότερα,η ακομα ούτε και καλύτερα,

μπορούν δυό απλές λεξούλες να ανατρέψουν τα πάντα!

Να σε ξυπνήσουν απο τον ληθαργο αυτο..

Ημουν στο σπίτι με την ψυχολογία να κυλιέται στο πάτωμα,

ακούγοντας μουσική που μόνο το κέφι δεν σου ανεβάζει.

Σκεφτομενη τι λάθος έκανα και αν φταίω εγω οπως λεει

η φίλη μου η Π. γιατι πάντα δίνω χωρίς πρωτα να πάρω,

να σου και χτυπάει το τηλέφωνο.

Ηταν η Π με την Τ και μου ζητούσαν να βγω μαζί τους.

Φυσικά εγώ αρχισα τις δικαιολογίες,ωστε να μην βγω

απο την μιζέρια μου.

Με τον γνωστό τζαμπουκά τους με εκαναν να σηκωθώ και

να ετοιμαστω...

Εκανα ένα καλό μπάνιο να ξυπνήσω απο τον λήθαργο της μιζέριας μου

μα δεν κατάφερα φυσικα να ξυπνησω απο τον ληθαργο των Π..

Ντύθηκα έκανα το βραδυνό μου μακιγίαζ και ήρθαν τα κορίτσια να με πάρουν..

Πήγαμε για καφέ και εκεί που ημουν χαμένη στις σκεψεις μου

και απαντώντας χωρις στην πραγματικότητα να ακουω τα κοριτσια,

η συζήτηση πήγε στο θέμα εκείνο που με ειχε κάνει να πέσω στα Π.

Μερικά σκληρά λόγια απο την Π και την Τ κατάφεραν να με κάνουν να δω την πραγματικότητα και να καταλάβω οτι το θέμα εκείνο που ειχα πέσει στα Π δεν αξιζε τελικά..

Ενας φίλος που είχα να δω πολυ καιρο,ο Κ, ήρθε και καθισε μαζί μας, με αγκαλιασε

με φίλησε,και μου θυμισε πόσο πολυ τον αγαπούσα και εκείνος εμένα..

Τις πλάκες και τις παρέες μας..

Κάποια λόγια του ανέβασαν την ψυχολογια μου αρκετα,σε συνδιασμο με τα λόγια της Π και της Τ..

Φυγαμε και πήραμε σβάρνα τα μπαράκια χορέυοντας πινοντας και γλεντόντας με την ψυχη μας!

Στην συνέχεια πήγαμε και σε ενα αλλο μπαράκι που προς εκπληξή μου το ειχε ενας παλιός γνωστος..ο Μ.. ο Μ ηταν ενας ερωτας που δεν είχε την ευκαιρία να ανθίσει πριν 10 χρόνια...και που αξιζε η προσπάθεια..Το έμαθα εκεινη την νυχτα..Και μου άρεσε!!

Ο λήθαργος και η κατασταση που μερικοι ανθρωποι καποια στιγμη της ζωης τους βρισκονται , δηλαδη τα Π

δεν ειναι τιποτε αλλο παρα ο ΠΟΝΟΣ και ο ΠΑΤΟΣ.

Ειχα παλιοτερα διαβασει μια ιστορια για τα μεγαλα Π σε ενα κειμενο αλλα δεν θυμαμαι που και με ειχε αγγιξει πολύ.

Ελεγε εκεινος τοτε οτι όλοι μας κοιμομαστε ξυπνιοι,και ας νομίζουμε οτι ειμαστε ξυπνιοι,και μπορουμε να ξυπνήσουμε απο τον λήθαργο αυτο μόνο οταν αγγίξουμε τα δυο Π..Τοτε ξυπνάει η συνειδηση μας,και καταλαβαινουμε οτι κατι δεν παει καλα..

Τοτε μονο βρισκουμε με την βοηθεια κάποιον να ξυπνήσουμε απο αυτον τον ληθαργο.Και τις περισσοτερες φορες ειναι πολυ πιθανο να μην ξανακοιμηθουμε.

Μονο οταν νοιωσεις τον ΠΟΝΟ και φτασεις στο ΠΑΤΟ,

μπορεις να καταλάβεις την αξία της ζωής..

Εγω ξύπνησα, και αυτο χάρη στους φιλους μου..

Και ειδικα στην Π... Τα λόγια της τα γεμάτα ενδιαφέρων άγαπη

και ανθρωπία καταφεραν να με ξυπνήσουν..

Απο τον εναν στον άλλον μεταβιβάζεται η ευτυχία και η χαρά..σαν σκυτάλη..