Το τελευταίο γράμμα μου...

''Ο έρωτας λενε, με έρωτα περνάει..

Ερωτες που θεωρείς παντοτινούς,

έρωτας που ορκιζόσουν οτι ποτέ δεν θα χαθούν

ουτε θα αλλιωθούν με τον καιρό,

ειναι δυνατόν να ξεχαστουν τόσο ευκολα;;

Πως γίνεται κάποιος που έπαιξε σημαντικό ρόλο

στη ζωή σου, καποιος που εκλαιγες με τις ώρες

κάποιος που ούτε θυμάσαι πόσες θυσίες εκανες για κείνον

πόσα ξενυχτια και τρέλες,

να ξεχαστεί τόσο γρηγορα, έτσι ξαφνικα,χωρίς λογια..

Ελεγα πως δεν θα μπορέσω ποτέ να ζήσω χωρια σου...

Και τώρα εγω είμαι αυτή που φέυγω μακρυά...

Δεν σε αγάπησα;

Κοροιδευα τον εαυτό μου τοσα χρόνια;

Μηπως δεν σε εχω ξεχάσει απλά ξεχάστηκες;

Μηπως όλα αυτα που τραβηξα μαζι σου τόσα χρονια με διωξαν μακρυα;

Μηπως μπόρα ειναι και θα περάσει;

Και γιατί δεν μου λείπεις;

Γιατι δεν νοιώθω τύψεις;;

Οι κραυγές μου τόσα χρόνια για λίγη αγάπη,

για λίγη παραπάνω σημασία,

για λίγο παραπάνω σεβασμό..

Οι κραυγές που ποτέ σου δεν ακουσες...

Τις άκουσε τωρα κάποιος άλλος..

Φταίω; φταίς;;

Δέν ξέρω..

Αντέξαμε πολλά.

Τα φέραμε απο δώ.. τα φέραμε απο κει..

Μα τίποτα..

Αλλαζες για λίγο.

Και μετα ξανά τα ίδια....

Λογια ψευτικα, υποσχέσεις που δεν κατάφερες να κρατησεις ..

Πάντα εγω στην γωνιά..

Η ευκολη λύση..

Σε στήριξα, μα έχω και εγω ανάγκη να με στηρίξουν.

Εχω ανάγκη να αγαπηθω..

Καιρος να αλλαξουν οι ρολοι..

Χαμένη πια δεν θα 'μαι.

Αυτο που μισώ, αυτο κάνω...

Μια μητερα χτές στο μαγαζί μου ,μάλωνε το παιδί της να μην τρώει πολυ για να μην παχαίνει.

γιατι είχε την τάση να παχαίνει.

Δεν καταλαβαινει οτι οσο φοβηζει το παιδι να μην τρωει πολυ για να μην παχαινει, τοσο ο φοβος του αυτος θα τον σπρωξει στο να το κανει..

Θυμηθηκα μια ιστορία με 4 αδέλφια, που επασχαν απο αυπνία

Ηταν γέροι και έμεναν ολοι μαζι, γιατι κανείς τους ποτε δεν παντρευτηκε.

Ολοι είχαν τον λόγο τους που τους προκάλεσε την χρόνια αυπνία εκτος απο τον εναν..

Αυτος δεν ειχε κανεναν λόγο να μείνει αυπνος..

μα ηταν ταλαιπωρημενος με κατακοκκινα ματια φανερα κουρασμενος..

Τον ρωτησε κάποιος μια μερα,

''εσεις γιατι δεν κοιμαστε;''

''Εγω δεν κοιμάμαι,

ειπε γεματος ανησυχία

γιατι φοβαμαι μηπως δεν κοιμηθω''

Πιστευω οτι τελικα γινομαστε αυτο που παντα φοβομασταν μην γινουμε...

γιαυτο και θυμηθηκα τα 4 αυπνα αδελφια..

Οντως γινεται αυτο που φοβομαστε.

Ισως να το προκαλουμε οι ιδιοι.

Το βοηθουμε να γινει.

Ο φοβος μην φαμε πολυ, μας κανει να τρωμε ακομα περισσοτερο

και να μην το καταλαβαινουμε με αποτελεσμα να παχαινουμε.

Το τσιγαρο ξερουμε οτι μας κανει κακο ,

ο φοβος οτι κανει κακο στην υγεια μας,

οτι πρεπει να προσπαθησουμε να το ελατωσουμε η να το κοψουμε ,

μας κανει να καπνιζουμε παραπανω

για να ανακουφιστουμε απο το αγχος και την στεναχωρια

που μας προκαλει η σκεψη αυτη.

Το ιδιο και με το ποτο..

Τα ναρκωτικα..

Τον ερωτα..

Θα μου πεις..

ελα τωρα τι σου φταιει ο ερωτας...

Πολλες φορες

καταναλωνομαστε

και χαριζομαστε σε ανθρωπους

που μονο κακο μας κανουν...

Απο φοβο μην τους χασουμε γινομαστε θυματα τους ,

κανουμε πραγματα και υποχωρησεις που ποτε δεν φανταζομασταν οτι θα καναμε..

Γινομαστε αυτο που μισουμε.. θυματα τους.

Το μισος ειναι φοβος, και ο φοβος αντιστραμμενη επιθυμια..

Αυτο που μισω, αυτο κανω ...

Υπαρχει μεσα μου μια αλλη θεληση,

αντιθετη στην θεληση μου και ...

ΤΗΝ ΜΙΣΩ.

Ξερω οτι μεσα μου υπαρχει ενας αλλος ανθρωπος ,

ο εσωτερικος μου ανθρωπος ,

και ειναι αδυναμος παναθεμα τον.

Τον μισω γιατι με οδηγει να κανω αυτα που δεν θελω να κανω,

και να γινομαι αυτο που δεν θελω να γινω.

Αυτη η δυσαρμονια μεσα μου ,

ειναι κουραστικη,

μα αγωνιζομαι να αποκτησω την εσωτερικη μου γαληνη,

και θα προσπαθω μεχρι να τα καταφερω.

....

Της ζωής μου η παράσταση τελειώνει

θα υποκλιθώ πριν να κατέβει η αυλαία
και οι θεατές χειροκροτώντας στο μπαλκόνι
θα μου θυμίζουν ότι έπαιξα ωραία.

Το έργο κύλησε στα ίδια σκηνικά

ήταν πολλοί και διάφοροι οι πρωταγωνιστές

και ίσως κάποιοι απ' αυτούς δεν έπαιξαν σωστά
μα όλοι θα βαθμολογηθούν
μ'άριστα απ' τους κριτές.

Τραγούδια θέλω ν'ακουστούνε θλιβερά

να καταλάβουν όλοι ότι ήταν δράμα

(δεν ξεχωρίζει το κοίνο καμιά φορά το γέλιο από το κλάμα.)

..........

Στης γειτονιάς το καφενείο όπως καθόμουνα
και κοίταγα κατα το δρόμο έξω
σ' ένα κλαδί,
είδα πιασμένο ένα πουλί
σηκώθηκα να πάω να το ξεμπλέξω.


Και όσο του έλυνα το πόδι
αυτό με τσίμπαγε
ήταν ασήμαντος ο πόνος και δε μ' ένοιαζε...

μα αυτό που αργότερα σκεφτόμουν και με πείραξε
ήταν που μ'άνθρωπο αχάριστο μου έμοιαζε...

Bridesmaid.....

ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΖΟΥΡΑ!!

Αντε ακομα μερικους πόντους και τα καταφερα επιτρελους!!

Σε 2 μηνες ειναι ο γαμος της καλυτερης μου φιλης και φιλου,

κοληταρια , και συνεργατες τα 3 μας εδω και πολλα χρονια..

Και την πιο ομορφη μερα τους διαλεξαν να ειμαι παρανυφος τους!

Το προβλημα ειναι οτι ημουν καπως ετσι...

Και πρεπει να χορεσω σε ενα τετοιο...ουφ.....

Αραγε γινονται θαυματα ακομα;;;;

Αντε πάλι...

Ποτε θα σοβαρευτώ επιτέλους;;

Μερικα ουισκάκια χτες βραδυ και ανοιξα πάλι την μπούκα μου..

Πω πω.. φωτια πηρε το πληκτρολογιο χτες βράδυ!!

Αντε ρε φρονιμιτη βγες πια μπάς και δω

καμία αλλαγή με εμενα που εχω μπλεξει!!

Ημαρτοοοον!! με βαρέθηκα πια!!

χεχε!!

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

H ωρα αργάμιση..

Δεν ξερω πως να αρχισω...

Σχεσεις...

Προσπαθεις οταν γνωρισεις καποιον ανθρωπο,

εγω τουλάχιστον, ........

ανεξάρτητα

με το πόσους κοιλιακούς εχει

να τον λατρεψεις για ολα τα αλλα!!

Την πανεμορφη τεραστια κοιλιτσα του,

τις ατζουμπαλες στιγμες του..

τον πολυπλοκο χαρακτηρα του..

τα καποια....(ψωνια) του...

αγαπας τον εγωισμο του..

τον τσαμπουκα του...

τα ναζια του..

τις ΑΠΙΣΤΙΕΣ ΤΟΥ

τα ψεμματα του..

σιγα σιγα..

μαθαινεις και αγαπάς ολα του.

κανεις δεν ειναι τελειος..

αγαπας, υπομαινεις, και εισαι εκει.

οταν εκεινος καταλαβει οτι

αυτο που πραγματικα ζηταει ειναι διπλα του..

Δεν τον δικαιολογεις αλλα εχεις συμβιβαστει.......

εισαι ενας ανθρωπος που πρεπει να μην μιλα...

Δεν εχεις αισθηματα.

Δεν πονας.

Δεν νοιωθεις.

Απλα εισαι εκει.

Εχεις συνηθισει να ακους...

να ακους τα βηματα του στο σκοταδι

και να φοβασαι καποια στιγμη αν τα βηματα ερχονται

κοντα σου η φευγουν...στα σκοτεινα.. στα σκοταδια..

Να φοβάσαι οτι ειναι διπλα σου..

αλλα δε ειναι........

Κολησε ο υπολογιστης....αντε τωρα να ξαναβρω τον τροπο μου..

Να εχεις την κοιλιτσα του οταν ξαπλωνεις τα βραδυα στο προσωπο σου...

Να νοιωθεις την ανασα του..

Να σου λεει οτι σε αγαπάει..

Να σου λεει οτι οταν ειναι σε απογνωση,

οτι ο πρωτος ανθρωπος που θα ερθει στο μυαλο σου

ειναι ο ανθρωπος που αγαπας και νοιωθεις πιο κοντα στην καρδια σου...

Και εσυ να εισαι εκει!!!! χωρις να ξερεις την σκεψη του..

Να εισαι εκει τα ξημερωματα οταν σε ζηταει μετα απο το ξενυχτι του...

Νγες στο μπαλκονι σου ενα φιλι να σου δωσω................................

Δεν ειμαι καλα θελω να σου μιλησω........

Και εσυ..........

Θελω να σε δω., -ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ

Θελω να σου μιλησω δεν νοιωθω καλα.. - ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ..

Εχω αναγκη να σε δω, να περασουμε λιγο χρονο μαζι...-ΝΑΙ..ΤΟ ΞΕΡΩ, ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΩ....

θελω να κανουμε ερωτα............................ΝΑΙ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΤΟ ΞΕΡΩ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΩ ΧΡΟΝΟ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΜΑΣ... ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΘΥΜΙΖΕΙΣ.............

Σε νοιαζομαι....σου ειπα...

ΕΓΩ ΔΕΝ ΣΕ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ ΜΟΝΟ....

ΣΕ ΑΓΑΠΩ... ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ..

Και δακρυσες...ενα βραδυ που ηρθες τα ξημερωματα και με ζητησες...

εκεινο το βραδυ που μου ειπες ... κοιμασαι;. θα βγεις να σου δωσω ενα φιλι;

Εκεινο τo βραδυ επαιζες αλλη μια παρασταση....

(EBIBA ΑΝΤΡΑΚΙ.... οπως συνηθιζες να σε λες...

αντρακι..

εβιβα λοιπον...βαζω αλλο ενα ποτο και το πινω, δεν κινδυνευω να με διαβασεις,

γιαυτο τα γραφω ολα σημερα, μονο τα blogofilarakiaμου θα με διαβασουν.

και ξερω οτι θα με καταλαβουν...

και να σου πω και κατι.........

οποιος δεν με καταλαβει δεν εχει ζησει την αγαπη...

σε εκεινον λοιπον..... ουυυυστ..

Πινω μια γουλια ουισκυ...

συνηδιτοποιω(ξερω το εγραψα λαθος) οτι...

οσο αγαπησα αυτον τον ανθρωπο δεν εχω αγαπησει αλλον στην ζωη μου.....

Οχι ρε....ξεκολατε, μην σκεφτεστε οτι ειναι ντροπη οτι λεω και οτι ξεφτιλιζομαι...

Αγαπησα ρε...

αγαπησα και το φωναζω, και ας μην επιασε..

Δεν μου φταιει αυτο...

Λοιπον καταλαβατε τι νοιωθω τελευταια..

Σχολιαστε...

Αλλα να γινει με συναισθημα.

Αλλιως δεν θελω κουβεντα..

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑν καταλαβατε κατι απο οσα εγραψα...

Να πω την αληθεια... ουτε εγω θυμαμαι τι εγραψα,,

Ενα ημερολογιο που απλα το γραφω, χωρις να σκεφτομαι οτι θα το διαβασουν .... πολλουι δενθα το ελεγα... αλλλα αρκετοι...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Σιωπή..

Η φωνή σου έγινε σιωπή μου
και μιά αγκαλιά απο τον ήλιο έταξες
μα μές τη νύχτα αφέθηκες και πέταξες
η σιωπή σου έγινε φωνή μου...


.

Σε σενα μιλάω..

Εχεις τρυπώσει μέσα στην καρδιά μου

χωρίς να ρωτήσεις, χωρίς να το παρω χαμπάρι..

Οχι, δεν με πονάς..

ουτε ποτέ μου ζητάς ..

Και αυτό σε κάνει ξεχωριστό..

Μόνο μου δίνεις..



Σε σένα μιλάω..

Ναι σε σένα που με εχεις παρασύρει

σε άλλους κόσμους ..
Σε έσενα που με εχεις στοιχιώσει...

Λέω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα...


Αφήνω πίσω μου αυτούς που με πληγώνουν και με τρομάζουν

Διαλέγω να ακολουθήσω έσενα που μου χαρίζεις το χαμόγελο..

Χωρίς λόγια ,

υποσχέσεις ,

σε κατατοπια αγνωστα ,

παρέα μονο με τις αισθήσεις..



Χωρίς ερωτήσεις..

Χωρίς απαντήσεις..



Κράτησε την ουσία μόνο,

και ξέχνα ολα τα άλλα..



Μας πάτησαν πολλές φορές,
μας τσαλάκωσαν ,
και μας πληγωσαν αλλες τόσες..

Διώξε οτι σε πονάει και σε κρατάει χαμηλά
Πιασε μου το χέρι και ας περπατήσουμε μαζί
σε δρόμους που ονειρευτήκαμε παλιότερα.
Χερι χέρι.. δυο φίλοι καλοί..

Ντύσου απλά , μην βάλεις κατι καλό
η προσκληση είναι για την παραλία..
Μια φωτιά ενα μπουκάλι κρασί,
λίγη μουσική...

Ανοιξέ μου την καρδιά σου,

ασε με να σε γνωρίσω..

Κλάψε μπροστά μου..

και άσε με να σε παρηγορήσω..

Κανείς καλύτερος απο εσένα..

απο μας.

Ας μιλήσουμε με αλήθειες...
Χωρίς φόβο..
Με αξίες...
Χωρις ψέυτικη ηθική..
Με ανθρωπιά..
Χωρις τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Μόνο με τα δικά μας..

Aμε να φιλήσω τα χείλη σου

οχι για να τα γευτώ ,

μα για να πάρω την πικρία,

να στα γλυκάνω..

Ασε με απόψε καλέ μου

να πλέξω το φεγγάρι στα μαλλια σου..

Φαρο να κάνω την ματιά σου,

τον δρόμο μου μην χάσω...

Να σμίξουμε τα πελαγα

σε ενα με τα δάκρυα

για να σε φτάσω....

Γινε απόψε ο αερας στα πανιά ..

γινε μια φωτιά ..

μικρό λιμάνι

για να μπορέσουμε να βγούμε...

Το καλοσώρισμα και μια σφιχτή αγκαλια γινε...

και ονειρα οπως το γλυκό κρασι για να κεραστουμε...

Προσταξε αποψε τους ανέμους

..να σωπάσουνε..

Δωσε ρυθμο στα κυμματα

..να ψιθυριζουν το ονομα σου...

Ασε τις ωρες και τα λεπτά

..να περάσουν σαν καράβια..

Ποσους χειμώνες και πόσα καλοκαίρια εχουμε χάσει..

Τοσα χρόνια πνιγμένοι στο σκοτάδι...

Ας μουδιάσουμε.....

Ας ξεχάσουμε..

Εχω τόσα να σου πω...

Ασε με να στα τραγουδίσω παρέα με την κιθάρα μου..

Τα ονειρά μου σαν τραγουδι θα σου πω...

Νοιωσε με..

Ασε τα παλιά..

Εχουν περασει οι εποχες

που μας γεμιζαν ενοχές..

Αργείς;
Πιασε μου το χέρι ..

..πάμε..

Def Child - Stwn M...

Το μεθυσμένο σου φιλί..

Ρέ αγάπη....
Αυτό το φιλάκι σήμερα εμένα με έκανε
και πέταξα...


Φιλί δίχως λόγο..

Φιλι δίχως όρια..

Φιλί με λόξυγκα..

Το λάτρεψα πίστεψέ με..
Αυτα τα ''δεν περιμένω τίποτα '' φιλάκια και
μέθυσα σήμερα για τα μάτια σου,

ειναι αυτά που με κάνουν και ταξιδέυω...

Ενα μεγάλο μεθυσμένο με λοξυγκα φιλι...

Αυτο αγαπώ..


Γιατί έμοιαζε με τα δικά μου καθημερινά φιλιά...

Το τωρα...

Εχω καιρο να σας γραψω...
και να πω την αληθεια.......
ειναι πολλες φορες που πιστευω οτι δεν
εχω τι να γραψω αλλα, ολο και καποια βλακειασ βγαζω στην επιφάνεια..


Ε λοιπόν τωρα ,
δεν εχω τιποτα..
Απλα ειμαι ευτυχισμενη, τουλαχιστον ετσι νομίζω....
Περνάω καλά.
ακομα στην αναζητηση δουλειας...
το παλ'ευω και το προσπαθώ..

τι αλλο..

αυτα για τωρα ..
αν το βρησκετε τοσο βαρετο οσο εγω να παρακαλάτε να μαλώσω σημερα,
ισως ετσι δείτε κατι πιο ενδιαφερων..



Τελικα ο ερωτας σε κοιμηζει....

Διπολική διαταραχή.......

Μετα απο το προηγούμενο πόστ,
εκλεισα τον υπολογιστή και πήγα να ξαπλώσω..
Χτύπησε η πόρτα..Δίστασα και με βήματα
αργά πήγα πρός την πόρτα και ανοιξα..

Ανοιξα και αμέσως 3 ατομα μου επιτέθηκαν.
3μορφές... δύο γυναίκες και ένας αντρας.

Η μια απο αυτές φωναζε ''κρατηστε την σταθερή''
και μου έκανε μια ένεση.
Ενοιωσα ανίκανη να κουνηθώ...

Με πήγαν στο μπάνιο με γδύσαν και ανοιξαν το ντούζ με το παγωμένο νερο να χτυπάει με μανία το αγαλματένιο μου κορμι...

''θα ηρεμήσεις επιτέλους φωνάζαν..
τι πραγματα ειναι αυτα που γραφεις στο μπλογκ;;''

με ταρακουνουσε απο τους ομους η μια απο τις δυό...
Τρόμαξα και είπα να πάω με τα νερά τους...

Ηρέμησα και με βάλανε να καθίσω στον καναπέ.
Απεναντι μου εκατσε η μια απο αυτες..
με ύφος σοβαρο και κατι μαυρα γυαλια
με μια ασπρη ποδια,μια ελια μεγαλη και μάυρη στην μυτη
κρατούσε ενα μπλοκάκι και κάτι εγραφε...
Μου συστηθηκε σαν Δρ.Κάντυνιδη

Πιο πέρα απο την κουζίνα ερχόταν μια αλλη κοπέλα
με ενα τζιν και ενα αμανικο μπλουζακι..
μου εδωσε ενα ποτήρι με νερο και ένα χαπάκι.
''πιες το'' μου είπε με βλεμμα αγριο..
Κυρια Χαλιναριδι μου ειπε οτι λεγόταν,
Κρατουσε κατι χειροπέδες και ενα μαστιγιο..

Στην πολυθρόνα ειχε κάτσε ο αντρας.
Ψηλός σοβαρος..ντυμένος με κουστουμι
κρατουσε μια πίπα και την ρουφουσε που και που...
Σκαλιζε την μυτη του και επαιζε με τα δαχτυλα του το μυγμα που ειχε βγαλει απο την μυτη του..το εκανε μπαλιτσα και μετα το πετουσε με φορα στον χωρο..
Φαντασματιδης μου συστηθηκε..

Τους ρώτησα τι θελουν επιτελους απο μένα..
Με ξαπλωσαν και με ρωτουσαν διαφορα.

Τους ακουγα να συζητουν ολοι μαζι .

Δ Ι Π Ο Λ Ι Κ Η Δ Ι Α Τ Α Ρ Α Χ Η.. συμφωνήσαν..

Η Διπολική Διαταραχή, γνωστή και ως μανιοκατάθλιψη, θεωρείται μια διαταραχή της εγκεφαλικής λειτουργίας, η οποία επιφέρει ασυνήθιστες εναλλαγές της συναισθηματικής διάθεσης, της δραστηριότητας και της γενικότερης λειτουργικότητας του ατόμου. Σε αντίθεση με τη συνήθη μεταβλητότητα της διάθεσης, τα 'πάνω' και τα 'κάτω', στην περίπτωση της διπολικής διαταραχής, οι εναλλαγές αυτές έχουν ιδιαίτερα σοβαρό χαρακτήρα. Συνοδεύονται από σημαντική έκπτωση στον κοινωνικό και επαγγελματικό τομέα της ζωής του ατόμου ή στη σχολική επίδοση, και μερικές φορές σχετίζονται με αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.
Ειπε η Καντυνιδη.

Η μανιοκατάθλιψη επηρεάζει τόσο τη συναισθηματική διάθεση όσο και τη λογική σκέψη. Κινητοποιεί ανεπιθύμητες ή ακραίες συμπεριφορές και συχνά περιορίζει την ίδια τη θέληση του ατόμου να ζήσει. Αν και θεωρείται ότι έχει κυρίως νευροβιολογική βάση, το άτομο βιώνει την ψυχολογική διάσταση του προβλήματος. Ακόμη και στις περιπτώσεις που το άτομο παρουσιάζει ευφορία, αυτή δεν είναι ευχάριστη και το άτομο πραγματικά υποφέρει.
Συμπλήρωσε η Χαριναριδη..

«Έχω την τύχη να έχω επιβιώσει από την αρρώστια μου, έχω την τύχη να έχω δεχθεί την καλύτερη δυνατή θεραπευτική φροντίδα, έχω την τύχη να έχω αυτούς τους φίλους, τους συναδέλφους και την οικογένεια που έχω.».
Ακουσα τον Φαντασματιδη να τους λέει..

Τα συμπτώματα της ταιριαζουν απολυτα ειπε η Καντυνιδη:
Αυξημένη δραστηριότητα και ανησυχία
Υπερβολικά ευφορική διάθεση
Ακραία ευερεθιστότητα
Γρήγορη σκέψη, γρήγορος λόγος και εναλλαγές ιδεών
Διάσπαση της προσοχής και αδυναμία συγκέντρωσης
Μειωμένη ανάγκη για ύπνο
Διογκωμένη αυτοεκτίμηση
Χαμηλή κριτική ικανότητα
Άκριτη αύξηση των δαπανών για αγορές κ.λ.π
Ασυνήθιστη συμπεριφορά
Αυξημένη σεξουαλική δραστηριότητα
Κατάχρηση ουσιών (πχ. κοκαΐνη, αλκοόλ, ηρεμιστικά)
Παρορμητική ή επιθετική συμπεριφορά


Ναι την εχω προσεξει και εγω.. λεει η Χαλιναριδη


Καταθλιπτική διάθεση, άγχος, αίσθηση κενού
Απελπισία ή απαισιοδοξία
Αισθήματα ενοχής, αναξιότητας, απελπισίας
Απώλεια ενδιαφέροντος ή ικανοποίησης από τη συμμετοχή σε δραστηριότητες που θεωρούνταν προηγουμένως ευχάριστες
Απώλεια ενέργειας, κόπωση, αίσθηση 'επιβράδυνσης'
Δυσκολία στη συγκέντρωση και τη μνήμη, μειωμένη αποφασιστικότητα
Ανησυχία ή ευερεθιστότητα
Διαταραχές του ύπνου
Διαταραχές της όρεξης
Χρόνιος πόνος ή άλλα επίμονα σωματικά συμπτώματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν παθολογικά
Σκέψεις θανάτου ή αυτοκτονίας ή απόπειρες αυτοκτονίας

Εμεινα να τους κοιτάζω...
Για μένα λενε; .......

Μπααααααα!!!
Λές........ ;

Τελικά ρε φιλαράκια...

Η εγω είμαι διχασμένη προσωπικότητα η η ζωή μου μου παίζει παιχνίδια...

Μια πάνω..μια κάτω..

Γιο γιό με εχει κάνει η ρουφιάνα.

Της πουτάνας το κάγκελο γίνεται γύρω μας ,

και ας θυμώσει τα χαλιναρακια η φίλη μου, που βρίζω και πάλι..

Μα αυτη εινα η αλήθεια ρε παιδιά..

Παιζει μαζί μας η ρουφιάνα.......

Για την μοίρα λέω..

Μια μας τα δίνει απλόχερα και

- ξάφνου-

μας τα παίρνει όλα.

Δέν μπορώ ρε γαμώτο..

Νοιώθω οτι ολες μου οι δυνάμεις έχουν εξαντληθεί.

Να προσπαθείς καθημερινά για τι;;;;;;;

Για μια καλητερη ζωή;;

Για μια αγάπη;...

Για έν α αυριο;;

Δέν μπορώ άλλο ρε παιδιά.

Εγω δεν μπορω αλλο..

Νομίζω οτι παραιτουμε.

ΣΤΟ ΔΙΆΟΛΟ ΠΙΑ.

Πειράζει που θα βάλω σκυλάδικο τραγούδι και όχι ένα απο αυτα που λέει το σαβουαρ βιβρ του blogοκοσμου;;;

ναι;; πειράζει;;

ε...σκασιλα μου...

ακούστε το.

και αν μου πειτε οτι ποτέ δεν το έχετε νοιώσει............ τότε, το βγάζω.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Αγγελέ μου..

Κάτω απο εκείνο το λίγο φώς του κεριού που τρεμόπαιζε,
κρυμένοι απο τούς ανθρώπους,
μακριά απο τα σαρκοβόρα μάτια τους,
μακριά απο τους ψέυτικους επιδέξιους φίλους,
που πίσω σου γελάνε με τον πόνο σου...
με ένα ποτό στο χέρι,
πιστέυοντας οτι αυτό θα μπορέσει να κάνει το μυαλό να δουλέψει
και να βρεί μια λύση,μια λύση,που όλη μερα δεν κατάφερε να βρεί..
Ψάχνωντας την ηρεμία..την Ιθάκη του μυαλου.

Μπορούσα να διακρίνω την απόγνωση και την απελπισία...
Στα μάτια εκείνα που πρίν κάποια λεπτά φλώγες πάθους
πετάγονταν απο μέσα τους..
Στα μάτια εκείνα τωρα μιλούσαν χωρίς να ακουστουν..
Στα μάτια εκείνα τώρα κλαίγανε χωρίς δάκρυα..

Τα χείλη εκείνα που πρίν έδειναν την γλύκα τους
με φιλιά που έκαιγαν..
τα χείλη αυτά τώρα εκληπαρούσαν να ακουστούν..
Τρεμοπαίζαν στην προσπάθεια τους να γλυκάνουν λίγο την φωνή εκείνη
που έβγαινε με το ζόρι,σάν κραυγή..
σαν κλάμα απο νυχτοπουλι.

Απέναντι σου, νοιώθοντας ανίκανη να κάνω κάτι..
Με σφιγμένη την καρδιά.
Νοιώθοντας την παρουσία της Μοίρας στην διπλανή καρεκλα
να χαμογελάει χωρίς κανένα αίσθημα συμπόνιας
για όλα αυτά που φορτώνει τις ψυχές των ανθρώπων με φορτία
πολύ πιο βαριά απο οσο μπορούν να αντέξουν.
Και αυτή χαμογελάει..
σηκώνοντας το φρυδι και και στραβώνοντας τα χείλη
πέρνοντας μια γκριμάτσα κοροιδευτικη..

κοροιδέυοντας και προσφεροντας χαρτομάντηλα
ποτισμένα απο χυμό τσουκνίδας.

Σκληρή και άπονη.
Παγωμένη δίχως αισθήματα.

Και εγω απέναντι σου χωρίς οπλα, μην μπορωντας να σε βοηθήσω.

Μόνο να είμαι εκεί εκείνη την ώρα μπορώ,
να είμαι δίπλα σου και να σου κρατώ το χέρι..

Αγγελέ μου..
Οπως και άν σε λένε..
Πατέρα αν σε λένε..
Αγγελο των Χριστουγέννων..
Θεος..

Οπως και αν σε λένε..
Βοήθα με άλλη μια φορά, οπως πάντα έκανες όταν σε χρειαζόμουν..
Βοήθαμε να μπορέσω να βοηθήσω..
Να μπορέσω να απαλύνω απο τον πόνο αυτην την ψυχή..
Την γλυκιά αυτη ψυχή.Το ξέρεις οτι είναι..

Δώσμου όπλα να μπορέσω να πολεμίσω δίπλα της.
Δώσμου δύναμη να παλέψω οταν χάσω το σπαθί μου.
Δώσμου κι αλλη αγάπη γιατι θα την χρειαστώ.

Αγγελέ μου, βοήθα με..

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Μάτια μου..

Στην αγκαλιά σου να λίωνω ..

Και ας γίνει οτι θέλει γύρω μου..

Συγχώρεσε με...

Δεν ξέρω τι μου συμβάινει..

Ι σως η τόση αγάπη με τρομάζει..

Ειμαστε μονοι μα και 1000 δαίμονες μαζί μας..

Βοήθαμε να τους διώξω ματια μου..

Βοήθαμε να νοιώσω..

Βοήθαμε να σε αγαπήσω..

Βοήθαμε να ξαναβρω το θάρρος να τολμήσω..

Να τολμησω να αγαπησω..

Να τολμήσω ξανά να αφεθώ..

Να πιστέψω όσα τα μάτια σου μου λένε...

Να μπορέσω να γίνω ένα μαζί σου ομορφιά μου...

Βοήθα με..

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Κερατάδες.

Το εχετε παραχέσει πια με τους Κρητικους και τους Ζωνιανούς.

Πάτε να κάνετε μια σοβαρή εκπομπή και έχετε καλέσει όλες τις πραγματικες ''μαιμουδες''
καλά τα λέει ο Μάκης και ο πρόεδρος. Τωρα παει να το σώσει ο μουστακαλής της ''λαμψης'';;
Και η Ρουλάρα με την θώδη και την ''σταυρώστε με σταυρώστε με '' τι κάνουν εκεί;;

Μήπως τις πραγματικές μαιμούδες;;

Αντε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

Η τελευταια παρασταση

Μια παρέλαση μπροστά μου η ζωή μου ολοκληρη...
Η μπάντα παίζει πένθιμα τραγούδια
και οι ''επισιμοι'' γύρω να κοιτούν με δήθεν
μελαγχολικο βλέμμα..

Σε άμαξες.. που τις σέρνουν άσπρα και μάυρα άλογα..
Ασπρα για τις χαρές και μάυρα για τις λύπες.


Πρώτα περνουν τα παιδικά μου χρόνια
πολύχρωμμα και γεμάτα ανεμελιά και ζωντάνια,
γεμάτα αφέλεια και χαρά..
γιατι δέν ξέρουν τι θα ακολουθήσει..
και αυτο ειναι που τα κάνει μοναδικά..

Συνεχίζουν οι παιδικοί έρωτες...
Τα ραντευουδάκια στα κρυφά με το καρδιοχτύπι
που σου αναστατωνει το στομαχι στην αυλη του σχολείου...
Χερι χέρι...

Ακολουθουν οι πόθοι οι ανεκπλήρωτοι..
Ντυμένοι στα μάυρα..
Με βηματισμο σιγανό...

Μετά πέρασαν κάποια κορίτσια
με μικρά φορεματάκια
τα μαλλια τους μπουκλες στολισμένα με στρας,
έντονο μακιγιάζ, γεμάτες όρεξη και ενέργεια..
ηταν τα νιατα μου που επιπολαια έζησα με την τρέλα
που τα συντροφευει.. τα χαμένα...

Τωρα η μπαντα αλλαξε ρυθμό..
πιο ερωτικό..πιο λυπημένο.

Συνεχίζουν οι αναμνήσεις μου, πάνω σε άμαξες στολισμένες με ροδα
με οδηγους, τους αντρες που αγάπησα..
Σε πολλές απο τις άμαξες οι ρόδες ήταν σπασμένες..
Τα ρόδα μαραμένα.
Ποσο λυπηρό να το βλέπεις ο ίδιος..



Η μουσικη σταματά/ Ξαφνικά και απότομα.
Ασχημες μορφές, φριχτές και μαυροντυμένες,
συνεχιζαν την παρέλαση της ζωής μου...
Εμεινα να κοιτάζω...τι ηταν;

Χα.. τις αναγνώρισα με ευκολια οταν πέρασαν απο μπροστά μου...
Ηταν οι μέρες μου.... οι άσκοπα χαμένες και γεμάτες απογνωση..
Τι κρίμα. δεν τις ηθελα εδώ σήμερα...
Δεν ήθελα να τις θυμάμαι.
Κρίμα που τις έντυσα έτσι...

Τι κρίμα αυτές να τελειώσουν την παρέλασή μου,
άλλο τέλος περίμενα..
πιο χαρούμενο και πιό ένδοξο.

Τι κρίμα να τελειώνουμε με αυτόν τον τροπο
οι ανθρωποι την παρέλαση μας....

Τυχερός εκείνος που μπορεί να τα αλλάξει ολα.. ...

Γύρω μου πρόσωπα γνωστά...
Σε αλλους θαμπώνει στο προσωπό τους
η αγάπη και η συμπόνια.
Σε άλλους ένα βλέμμα παγωμένο μονο βλέπεις..
''Υποχρέωση είχα να πάω σε αυτήν την γιορτη''.

Ξαφνικά γύρω μου το δωμάτιο μου..
Τόπος οικειος..
Τοπος δικός μου..
Πρόσωπα θλιμμένα γύρω μου.

Σας παρακαλώ, αφήστε με μονη.
Τις τελευταιες μου στιγμες θέλω
μόνη μου να τις ζήσω.

Οπως θέλω εγω..


please...οχι σχολια σε αυτο...
δεν σημαινει τιποτα
απλα το εβαλα..
δεν θα πεθανω μην φοβαστε..

Αν μπορούσα..

Ά ν μπορούσα να βλέπω ξοπίσω μου
θα διέκρινα τα σουβλερά δόντια
που παραμονεύουν να με ματώσουν
καθώς ξεπροβάλλουν από σφιχτά, ψεύτικα χαμόγελα

Άν μπορούσα να βλέπω ξοπίσω μου
θα ήμουν μάρτυρας της μεταμόρφωσης
των «αγγελικών» μορφών
σε αρπακτικά όρνεα πάντα έτοιμα να επιτεθούν
την στιγμή που γυρίζω την πλάτη,
τραβώντας τον δρόμο μου.


Ά ν μπορούσα να βλέπω ξοπίσω μου
θα' ξερα ότι τα μάτια που κλαίνε
-δήθεν για εμένα­
δεν αναβλύζουν δάκρυα, αλλά δηλητήριο
έτοιμο να μου προσφέρουν απλόχερα,
κι εγώ νομίζωντας ότι τα απαλύνω
δέχομαι ανυποψίαστη το θανατηφόρο κέρασμα
μαγεμένη από την γλυκιά του γεύση
μα τόσο ψεύτικη,
όσο και τα μάτια που μου το πρόσφεραν..


Ά ν μπορούσα να βλέπω ξοπίσω μου
θα καταλάβαινα πόσο μόνη είμαι..

γιατί δεν υπάρχει τίποτα αληθινό
φίλος ή σύντροφος για να σταθεί δίπλα μου..



Κούφια τα σώματα και οι ψυχές κενές.


και η ζωή μου...


μια μοναχική πορεία
με κοινό τέλος για όλους.

(και αυτό το τέλος είναι μόνο
που με συνδέει με τους ανθρώπους).

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Ψιτ; Αντώναρε;;

Mε ενα τέτοιο να κανουμε αυριο μάθημα Αντωναρε!!

Με τα μηνυματα σήμερα και την διάθεση να χτυπάει κοκκινο σαν μανιασμένος τάυρος, με βλέπω στα Ρεθυμνιώτικα Νέα. Στις κηδείες!!

Η αλήθεια...

Η αλήθεια...

Ολοι πολλές φορές εχουμε βρεθεί σε μια φάση της ζωής μας

που την αναζητούμε απεγνωσμένα την αλήθεια, λες και θα

βρούμε την λήτρωση και την ηρεμία..

Η αλήθεια είναι οτι πολλές φορές η Αλήθεια ειναι τόσο άσχημη

τόσο σιχαμένη και αποκρουστική, βρωμερή και αηδιαστικη, πονάει

και σε κάνει να υποφέρεις.....

που ίσως να παρακαλούσαμε

να μην την είχαμε γνωρίσει ποτέ..

Η αναζήτηση ης αλήθειας

ίσως κάποιες φορές μας κάνει να προτιμούμε να

πιστέουμε στο Ψέμα..

Αλήθεια η Ψέμα λοιπόν;

Τι κάνεις ........ ;;

έλα που με τρώει να την μάθω...